mijn Geweldige Interesse voor Poe

Toen mij vorig jaar werd verteld dat ons komend jaarthema Edgar Allan Poe ging zijn was ik in de wolken. Poe is samen met Herbert Frank's 'Dune' reeks een van de weinige literaire werken die ik zo goed als vanbuiten ken. Deze interesse deelde ik met een oude schoolvriend van op de!Kunsthumaniora, Flor. We zijn dus ook meteen in gang geschoten en beginnen schrijven aan een verhaal voor de examenfilm.

Oneironauten

Deze film zou de wereld ingaan als 'Het dagboek van een oneironaut' maar werd uiteindelijk ingekort tot simpelweg 'Oneironauten' wat 'Droomreizigers' betekent. Het is begonnen als een verhaal over twee vrienden die in een droom een dode vriend wouden terug vinden en werd een liefdesverhaal/thriller. Nu gaat het over een meisje dat haar overleden vriend wilt terug vinden in haar eigen droomwereld. Ze durft dit echter niet alleen en vraagt aan de beste vriend van haar verloren liefde om mee te dromen. Deze stemt daarmee in maar merkt langzaamaan dat zijn gevoelens voor Maaike niet enkel vriendschappelijk zijn. Dit draait dan verder uit in een hele zoektocht met nachtmerries en een confrontatie met het zelfbeeld. Toen ik later in het jaar hoorde dat de individuele examenopdracht slechts twee minuten lang mocht zijn werd ik over genomen door een gevoel van enorme teleurstelling. De rebelse ik kwam echt naar boven en ik begon met het verfilmen van het verhaal waar een jaar lang was aan geschreven. Drie acteurs, drie draaidagen en drie nachten en dagen later was het bijna 15 minuten durende filmpje af.

Paper

Over de paper ga ik het kort houden, dit was een onderdeel dat ik absoluut niet graag heb gedaan. De kunstenaar waar ik Poe mee moest vergelijken was wel Piranesi, een beroemde etser uit vervlogen tijden. Op zich was dit zeer interessant aangezien de ruimtes die Piranesi creëerde in zijn gedachten perfect aansluiten bij de locaties die Poe gebruikt in enkele van zijn verhalen. Zeker in bijvoorbeeld 'The pit and the pendulum' zouden deze ruimtes perfect de ruimtes kunnen zijn waarin het personnage zijn helse monoloog voert. De sfeer die Piranesi in zijn werk steekt (dan denk ik bijvoorbeeld aan zijn reeks 'Carceri', een etsenreeks van Romeinse kerkers') is dan ook minstens even duister als de verhalen van Poe. Dus hoewel de materie mij zeer aansprak en ik zeker blij ben dat ik een diepere kijk heb kunnen nemen in deze kunstenaar lag de paper mij niet echt. Het was enorm veel werk en ik vond het interessanter om naar de werken te kijken en deze in mij op te nemen dan er eindeloos veel pagina's over vol te schrijven.

Op vlak van bronnen heb ik eigenlijk dan ook niet veel websites geraadpleegd aangezien de afbeeldingen die hierop getoond werden veel kwaliteit verloren en dus het werk niet duidelijk konden laten zien. De boeken die ik echter uit verscheidene bibliotheken bij elkaar had verzameld hadden hoge resolutie afbeeldingen van de etsen. Ook vond ik veel interessantere informatie in mijn boeken dan op het internet, waarschijnlijk ook vertrouwelijkere informatie. Zo had ik bijvoorbeeld een boekenreeks gevonden met de titel 'Speurtochten vanuit de kerkers van Piranesi' wat een 3 delige boekenreeks was gevuld met onderzoek en essays naar de Carceri van Piranesi waar ik eerder al naar verwees.  Het boek vergelijk deze reeks dan ook met taloze schrijvers en filosofen en gaf zelfs een filosofische kijk op de werken. Zeer interessant. Een boek dat ik ook zeker wil vermelden is 'Tales of mistery and imagination' wat ik een compilatie is van enkele verhalen en gedichten van Poe en een zeer uitgebreide Biografie. Er zitten zelfs enkele toneelstukken in waar Poe ooit is aan begonnen maar nooit heeft afgemaakt. Wederom, zeer interessant. Het boek 'Piranesi as architect and designer' geeft dan weer een zeer technische kijk op het werk van Piranesi en maakt duidelijk hoe belangerijk zijn werk is voor hedendaagse architectuur.

Terminus

De echte GIP opdracht was echter ook niet op 1,2,3 gedaan. Deze keer was het een klasprject met als gerichte tijdsduur ongeveer 8 minuten. Na twee lessen overleggen waren de rollen verdeeld en het scenario opgesteld. Vervolgens gingen we acteurs kiezen, we besloten om audiities te houden en kozen zo Julia en Lorenz van WD voor de rollen van Sofia en Lucas. Frank De Kaey kozen we dan voor de rol van de vreemde en serene hotelmanager, Johan Claes. Het verhaal gaat als volgt, een jong koppel is zwaar uitgeweest en besluit om op hotel te gaan. De hotelmanager die hun inschrijft en de sleutel geeft blijft bijzonder kalm en zelfs als Sofie hem treitert reageert hij niet. In de hotelkamer gaat het feest verder en loopt het uit de hand. Lucas word onwel en in een vlaag van verstandsverbijstering vernietigd hij zelfs de spiegel in de badkamer. Vervolgens slaagt hij Sofie's glas uit haar hand. Sofie loopt kwaad de badkamer in en ontdekt de bron van het lawaai, de gebroken spiegel. Hoe het verdergaat ziet u hier:

In deze filmproductie was ik aangewezen als regie-assistent en hoofd montage. Twee taken die een grote invloed hebben op het eindproduct en dus een grote verantwoordelijkheid met zich meebrachten. De opnames zelf verliepen enorm vlot. De eerste dag hebben we 14uur goed kunnen door filmen. Iedereen werkte goed samen en de basis voor 'Moord in het hotel' (de voorlopige titel toen) was geboren. Nu was het tijd voor de montage. In de paasvakantie had ik daar twee dagen voor uitgetrokken en met de cameraman (Gael Hoet) en de regisseur (Arno De Pooter) die over mijn schouder meekeken begon ik aan de montage. Al snel kwamen we echter tot de vaststelling dat er toch nog altijd te weinig beeldmateriaal was en dat er heropnames zouden volgen. Zo gezegd zo gedaan, een kleine maand later stonden we weer op de set. Ditmaal echter na de schooluren omdat we plots onze vrijstelling kwijt raken. Dit was natuurlijk een enorme tegenvaller omdat we nu wederom in tijdsnood zaten en dus snel moesten filmen. Al bij al was dit niet echt een ramp maar het had in ons voordeel gespeeld mochten we meer tijd hebben gehad.

The pit and the pendulum

De foto reeks die ik heb gemaakt voor de GIP vond zijn ontstaan in het verhaal van 'The Pit and The Pendulum', een van de bekendere van Poe. Wat ik wou doen in mijn reeks was om de sfeer en de emoties van het personage weer te geven. In mijn projectie word dit versterkt door mijn klankband en de verscheidene effecten die het beeld dynamischer maken. Dit was samen met mijn vrij werk thema (industrie) mijn favoriete opdracht voor fotografie, ik vind het ook mijn beste reeks tot heden. Ik heb er veel tijd voor gekregen en ben dus ook op zoek kunnen gaan naar de perfecte locatie en persoon voor mijn reeks. Enkele resultaten kunt u hieronder bezien.